Stoppen met raden wat de temperatuur in je oven is
Het kopen van een temperatuursensor voor een glazen oven op basis van specificaties, is eigenlijk een gok. Je kunt natuurlijk een sensor kiezen met de juiste spanning en een sterke isolatielaag. Maar stel dat de sensor maar twee inch verkeerd zit? Dan zijn de metingen nauwelijks bruikbaar. Glas is namelijk een slecht geleider van hitte; er ontstaan grote warmtestromingen die niet te voorspellen zijn met behulp van specificaties.
De afstand tussen het apparaat en het glas
Ik heb dit al tientallen keren meegemaakt: bedrijven geven veel geld uit aan ‘topklasse’ sensoren, maar hun glas blijft toch onvoldoende verwarmd. De sensor meet waarschijnlijk de lucht of de wand van de oven, en niet de werkelijke temperatuur van het glas. Een sensor die geschikt is voor 1200°C is nutteloos als deze zich in een convectiestroom bevindt die niet representatief is voor het product.
Daarom hechten we zoveel waarde aan diagnostiek ter plaatse. We moeten zien hoe de warmte zich daadwerkelijk verspreidt. We bekijken waar de elementen zich bevinden en hoe het glas zich door de zone beweegt. De sensor is slechts een hulpmiddel – de echte techniek ligt in de manier waarop de sensor wordt geplaatst.
Het probleem van thermische vertraging
In dit vakgebied is reactietijd allesbepalend. Je wilt natuurlijk een stevige bescherming voor de sensor, zodat deze niet meteen beschadigd raakt. Maar deze bescherming heeft ook nadelen: vertraging. Als de sensor 30 seconden nodig heeft om een temperatuurstijging op te merken, zal de PID-regeling te fel reageren. Hierdoor moeten de elementen veel te vaak worden gebruikt. Het is een vicieuze cirkel die ervoor zorgt dat de elementen eerder kapotgaan dan nodig is. Wij helpen je om de ideale plek voor de sensor te vinden, zodat je nog steeds de benodigde snelheid hebt om alles stabiel te houden.
Een betere manier om dit te doen
Wij willen niet zomaar een onderdeel leveren en het daarmee bij laten. We markeren eerst de hele oven. We gebruiken draagbare pyrometers om samen met de vaste sensoren de koude plekken op te sporen. Zodra we de exacte ‘kritieke plek’ van het glas hebben gevonden, plaatsen we de sensor daar. Geen geraden meer, geen risico’s meer. Gewoon een stabiel proces, minder afval en elementen die echt lang meegaan.